Köyümüzle Trabzon arasında bir köprü görevi gören Necmi Aslan, yıllardır şoförlük yapar. Sosyal sorumluluğunu bilir. İnsanları köyden şehre, şehirden köye getirir, götürür. İşini severek yapması ve çevresine duyarlı davranması adını iyi anmamızı sağlamıştır. İnsan, zaten yaptığı iyilik ya da kötülüğü ile yer almaz mı dilimizde? Onu tanımayanınız yoktur. Bu hafta işyerimde ayaküstü lafladık onunla.
Hem konuştuk, hem güldük.
Geçenlerde öğrenciler arasında okulda bir yarışma yapmıştık. İstiklal Marşımızın kabul edilişinin yıldönümünde... Bu yarışmanın güzel geçtiğini anlatmışlar ona. Sevindim. Öğretmenleri ve öğrencileri konuştuk sonra. Semanur’dan söz açtı. Nizami Özkan’ın kızıdır Semanur. İlköğretim 3. sınıfta okuyor.
Necmi’ler, Semanur’u daha iki aylıkken evlerine getirtip severlermiş. Semanur’da bu sevgiyi anlamış ve ısınmış onlara. Bebe sevilmez mi? Nizami’ler Semanur’u eve götüremiyorlarmış. Belli ki Necmi’ler unu elemiş eleği asmışlar, yeniden çocuk sahibi olmamaya karar vermişlerdi. Belki de Necmi’lerin böyle bir şansları yoktu artık. Kim bilir! Ama Necmi’nin dediğine göre çocuk da sevilmeyecek çocuk değilmiş hani. Gel zaman, git zaman Semanur artık yürümeye, çok geçmeden de konuşmaya başlamış. Necmi’ye dede diyor, onlara gidince geri dönmek istemiyormuş.
Okul çağı gelince, bu kez Necmi’nin minibüsünden inmiyormuş Semanur. Sırası geldiğinde okul servisi yapan Necmi evine götüremiyormuş onu. Semanur’un okulda Necmi’ye dede dediğini duyan öğretmeni de Semanur’u Necmi’nin torunu sanırmış.
Laf aramızda, benim tanıdığım Nejmi duygusaldır. Yüreği temiz, dili semizdir. Yeniden çocuk sahibi olabilse de Semanur’u yine sevecekti Necmi. O bizim Necmi. Şoför Necmi.
İşte böyle, sevgili hemşerilerim. Komşuluk ilişkileri de çocuk sevgisi de güçlüdür köyümüzün.
